L'esprit d'escalier

Elder lijken, als een slechte grap van herhaling is niet beter, het verkrijgen van een magere verklaring is niet overtuigend klinken als ze gewoon zet weer op, om ze een back-up, zonder dat ten minste een relevante nieuw feit. Het werpt een slecht licht op hen die beweert dat het nog maar eens, het vermoeden is het logisch dat hij goede argumenten ontbreekt. Onder de ondernemende onderzoeksjournalisten van de media tijdschrift "Zapp" NDR lijkt deze kleine waarheden over zijn jeugd, maar blijkbaar niet doorgedrongen.

In de afgelopen week, namelijk uit te zenden in het kader van de "Koning van het onderzoek," ^een , ook bekend onder zijn tweede naam van "Kuno Haberbusch" is een nogal verouderd. Aanleiding was de aanstaande 58e Berlinale waarop de film "Heart of Fire" (geregisseerd door Luigi Falorni) op ​​14 Premiere zal in februari. Hierdoor geïnspireerd door de gelijknamige boek van Senait Mehari wordt alarmbellen rinkelen voor alle Zapp, leek dit Pavloviaanse zin, maar een geschenk uit de hemel, werden op het verhoogde niveau van protest in afscheiding. Tot slot, Zapp, zijn eigen - gebruikelijke onbescheiden - het voelde, "onthulde" bijna precies een jaar geleden , dat was alles ligt in Meharis boek. Dus nu de film versie van een "leugen" ² - als je omhoog klimmen op Zapp, maar nu met leuzen, de barricades om dit gevaar af te wenden voor de maatschappij, want het lijkt te houden Mehari boek. Hij hecht zoveel belang aan haar boek alsof het bracht Mehari de fundamenten van de samenleving werken. Mensen moeten eindelijk leren de waarheid, en dit is een waarheid Zapp en verspreid het met missionaire ijver. Anders is het misschien morgen voor iedereen te laat. Iemand zou kunnen zien van de film en vormen hun eigen mening, zonder dat de hoogte van de Zapp of worden geïndoctrineerd. Wat een risico!

Het is echt geen zin om op dit punt weer laten zien en detail uit hoe eenzijdig Zapp dan uiteraard onderzocht en beargumenteerd. Daarom wordt verwezen naar verschillende artikelen op deze site die uitvoerig met deze eenzijdigheid en ook met de dubbele moraal van Zapp deal ³ .

Samenvattend moet echter worden opgemerkt, dat men lijkt te Zapp alles onderzocht als een open einde, dat de Zapp de argumenten zijn net zo goed of zo slecht als die van de Mehari en dat Zapp gewoon niet in de zin van "audiatur et altera pars", gemeld als zijn taak wordt gefinancierd door het publiek als een tijdschrift. Zapp vervult haar publieke opdracht onvoldoende is, dat is ook zo op een breed, evenwichtig. Omdat het niet veel helpen als Zapp, uiteraard een richtlijn van de directeur van de öffenlich omroep in overeenstemming met, plotseling altijd de onderscheiden publiek voor de vergoedingen die worden betaald, zonder welke de ongeëvenaarde en grensverleggend onderzoek door Zapp zou niet mogelijk zijn bedankt.

Zapp voorkeur om te vertrekken om zichzelf het mondstuk van een pagina en te maken. Aangezien er is nu een essentieel kenmerk van de campagnes een keer van herhaalde vooroordelen te bestaan ​​te belasteren, zou het niet verbazen als Zapp de lading zou worden gemaakt dat het een campagne tegen Senait Mehari, het nastreven van een soort van campagne journalistiek die daadwerkelijk leiden plaats van het beeld zou zijn oh zo verboden om te beschamen. In tegenstelling tot de Zapp Het is hier niet primair een kwestie van wie er gelijk heeft, maar het feit dat ze niet kunnen beide kanten op Zapp zowel hun zegje te doen.

Natuurlijk is Zapp Mehari hadden hun zeggen, maar blijkbaar geniet van haar naar dit punt, ruw sets, waarvan sommige ook klaar voor haar. Net zoals het lijkt te zijn vooral blij met uitspraken van mensen die werden verrast en daarom maken iets anders dan een goed figuur, zoals in het voorbeeld laatste week van de Bayerischer Rundfunk Claudia Gladziejewski gebeuren te sturen ⁴ . Je moet mensen er mooi gewoon dom, dan geloven ze niet meer. Is dit de calculus door Zapp? Het is eigenlijk minder gênant hoe Zapp onverwachts ⁵ in verlegenheid te brengen mensen, maar, zoals Zapp lijkt nabij het ​​publiek uit te nodigen te glunderen over de vernedering nog meer, samen met de Zapp medewerkers die misschien geamuseerd over hun "coup "kijken.

Veel harder maar weegt dat Zapp probeert blijkbaar de onzekerheid van zijn geïnterviewden gebruiken om zijn eigen theorieën te ondersteunen. ⁶ Indien de zending extra3 de blondbezopfte Olivia Jones - vooral bekend om haar scherpe columns in de Star Magazine "in" - in kostuum mini rok met NPD-leden op hun partij en geconfronteerd met verrassing , niet alleen bloot de NPD, maar is nog altijd een beetje onderhoudend en vooral het juiste formaat. Zapp zou een satire show, het zou kunnen zijn verslaggevers aan het werk op deze manier. Maar ja Zapp ziet zichzelf als een serieuze media magazine. Als zodanig dient te onthouden van dergelijke methoden, om niet om geloofwaardigheid te verliezen als een serieuze missie en niet te diskwalificeren. In dit opzicht mag niet Kuno Haberbusch als hoofdredacteur van zowel de Zapp en extra3 mix van beide formaten. Dit is noodzakelijk een, maar omdat hij leven beide.

Dus in plaats van het verstrekken van feiten, de punten die in een Mehari altijd, is er een prijs-geïnduceerde ondervraagden (?) Belachelijk te maken. Als Zapp zo vaak geciteerd uit betrouwbare bronnen dat blijven echter niet nader genoemde, moeten worden gemeld op dit moment uit zo'n betrouwbare bron die Zapp inschrijving bij voorliefde algemene, informatieve interviews, dan verzamelen en in plaats van een keer avontuurlijke beschuldigingen en dus de gesprekspartner om dat te doen perplex dat ze in eerste instantie niet wist hoe ze gebeuren, laat staan ​​hoe ze moeten reageren. Het meest beschamende clips samen is uitgesneden en sturen u als bewijs van hun theorieën. Na Zapp vooraf dus heeft de goedkeuring van het interview kan geven, moet dan worden gestuurd naar wat er gezegd wordt op een zodanige wijze zoals altijd bepaalde uitspraken of onzekerheden worden gemaakt, want het is het meest meedogenloos. Dat klinkt niet als seriösem journalistiek.

Om de roep van de grote liefhebber van te maken - in feite, die bescherming verdienen - om de persvrijheid in de Zapp Editorial te voorkomen: natuurlijk niemand verwacht dat de Zapp te sturen vragen over behoeften, die vervolgens worden goedgekeurd of verwijderd. Het punt is dat Zapp blijkbaar doen alsof, alleen te willen om een ​​advies te vragen, maar eigenlijk van plan om massaal een gesprek met de partners aan een strafbaar feit schuld te geven, en dus bij verrassing. Iemand zou kunnen spreken van prullenbak. Dit is zeker niet de belangrijkste vorm van journalistiek, als je helder inzicht prullenbak in het algemeen kunnen toeschrijven aan journalistiek of zou moeten. Dus vertel je geruchten en geconfronteerd verdachten die, om hun (hopelijk voor zichzelf ongunstige) reactie als bewijs van het gerucht te gebruiken. Net zo absurd als tot het nemen van een keten van bewijs door journalisten, die geen echte feiten en gooien hun eenzijdige gevoel voor rechtvaardigheid uit journalistieke normen overboord. Iemand belachelijk te maken, maar is geen argument, maar de twijfelachtige methode van degenen die geen bewijs in de sterke hand.

Tegelijkertijd wordt de Zapp absurder hij "vertegenwoordigd" party ⁷ met de grootste gevoeligheid en een hoge begrip. De partij vertegenwoordigd door Zapp's altijd al een zeer ontspannen en gevoel in haar Frankfurt club kamer (?), Thuis of in een stoel, zoals in het geval van Almaz Yohannes, tegen de achtergrond van een pittoresk nachtelijke hemel met sombere sentimentele achtergrondmuziek. De voorstanders van Mehari je kan de behandeling van de vleiende dramaturgische middelen niet, noch muziek noch decoratie. De botene worden "ooggetuige" Elias Ghere Benifer irriteert zelfvoldane en geamuseerd, alsof hij was niet geschokt of verontwaardigd over Mehari "ligt". Dit is zeker het pure ironie die hem wordt gevraagd. Wat kan iemand zelfgenoegzaamheid? Benifer is een voormalige ELF kaders, dat is een verantwoordelijk lid van een marxistische organisatie gevechten in tijden van oorlog. Dit betekent niet dat hij ergens schuldig aan helemaal niet. Het is interessant om te vermelden dat Julia haar bijdrage in evenwicht tijdens de presentatie van de getuigen Benifer dit met een woord ⁸ - een insert zou hebben genomen geen tijd, maar kunnen passen dit detail is niet zo goed in het argument? Dat was Benifer ploeg, dan lees je in de Tagesspiegel van Saldens collega's.

Na de overwinning van de EPLF tegenstander is natuurlijk een groot deel van de ELF Elite naar Europa, met inbegrip van maar emigreerde naar Duitsland, waarschijnlijk om te wachten op de omverwerping van het dictatoriale EPLF overheid of om het te organiseren - dat is naast de kwestie. In ieder geval lijkt te leven in Duitsland, een belangrijke ELF-ballingschap gemeenschap, blijkbaar nooit deel uit van de Mehari. Misschien hebben ze gewoon geen goede herinneringen aan het ELF. In elk geval kan de verhouding van de instructie een grote groep tegen de individuele Mehari ook aan licht zodat een kraai aushackt het andere oog en Mehari niet het ELF Nestbeschmutzerin. Het mag niet worden opgeroepen als Zapp lijkt voortdurend insinueren dat het zo grappig dat Mehari geen getuigen te vinden voor hun versie, en je waarschijnlijk denken aan de site die veel voorstanders heeft. Absurd! Je vraagt ​​je af, ook is de reden waarom Mehari en vluchtte naar Duitsland geëmigreerd, ik denk het niet, omdat ze een hekel aan het curriculum van het kamp school. Waarom ELF kaders niet later dan 1991 genomen, de ontsnapping lijkt vanzelfsprekend, maar de EPLF heeft de opperste macht. Maar honger, soldaten, dode mannen waren in het kamp school is een vreemd woord, zoals we weten, dankzij de "getuigen". Maar wat heeft Mehari en haar familie verhuisde naar het buitenland te vluchten? Oorlog was dus blijkbaar niet, maar Elias Benifer hebben berekend dat waarin werd mede opgericht en geleid door hem levensduur van de lagers zeer "bewaakt" werd. Slechts zeven kinderen hadden verloren tijdens het bestaan ​​van het kamp hun leven, drie van hen in het vliegtuig bombardementen, de andere aan de ziekte, hitteberoerte, in een auto-ongeluk en verdrinken. ⁹

Als je eigenlijk helemaal verkeerd, als men ervan uitgaat dat een groot aantal mensen een iets andere mening vanuit een beschutte leven? Is dit misschien een kleine indicatie dat de terminologie in deze discussie over de verschillende pagina's kunnen in totaal totaal verschillend gewicht hebben? Wat een show dan voel me niet zo slecht, anderen misschien wel lang als onredelijk. ¹⁰ communistische regimes en groepen altijd een speciale affiniteit voor het leger en in het bijzonder voor paramilitaire oefeningen. Je hoeft alleen maar herinneren aan de militaire opleiding in de DDR, waar al de negende klas leerlingen werden gedwongen in militaire uniformen en wapens oefeningen - (!) - Zowel meisjes en jongens. Onhoudbaar vanuit een modern perspectief. Bijna kindsoldaten, zou je kunnen zeggen. Maar op dat moment of een andere verantwoordelijke kameraden oude liefhebbers en voorstanders van het Oosten vandaag de dag waarschijnlijk zou zeggen dat dit slechts is het handhaven van militaire paraatheid, het gelaat van de op de loer imperialisme was het nodig, misschien niet mooi, maar noodzakelijk. Niemand zal beweren echter hebben bestaan ​​in de DDR kindsoldaten. Maar het enige dat ontbrak was de oorlog. De SED kameraden zijn onderzocht tientallen jaren gebruikt Volkssturm blijkbaar goed. In Eritrea, was echter geen oorlog. De beelden die worden getoond door Zapp, heel goed kan identificeren uniforme kleding. Dingen zijn niet zo absurd als sommige ons willen doen geloven.

Elias Benifer zijn overigens uitgedrukt in een onlangs geopend in een Berlijnse cafe fototentoonstelling, met de hoop om hun versie getuigen om te bewijzen dat de waarheid geen ghostwriter nodig heeft. ¹¹ tot nu toe het debat is opgespoord door de auteur, heeft iemand ooit beweren vastgesteld dat de waarheid een ghostwriter nodig hebben. Kan het gewoon omgekeerd erkennen ook dat niemand die zijn verhaal van een ghostwriter automatisch schrijven, liegen. Ook zegt de degene die zichzelf uitdrukt zonder ghost writer, dus niet per se de waarheid. De inzichten van het oorspronkelijke bericht en de variaties lijkt het algemeen vrij klein. Net zo goed, zou je kunnen zeggen dat de waarheid niet chloor-en zuurvrij papier nodig hebben. Dus wat doet de heer Benifer insinueren met de stelling? Integendeel, het is waarschijnlijk het geval dat auteurs erkennen met Ghost Writer is gewoon dat hun zeggingskracht niet voldoende kan zijn voor een boek en toch vinden ze dat hun verhaal te horen. Het is ook denkbaar dat een persoon van het onderwerp, zal schrijven over hen, emotioneel geladen en daarom hulp nodig hebben. Op zichzelf is dit geen bezwaarlijk daarentegen iets echte.

Een ander interessant detail over de aard van het kamp geeft de naam van de groep was in de Mehari. Dit alleen maar luid "Che Guevara" ¹² . Dit is in feite slechts terloops vermeld. Maar hoe taal onthult veel over de mensen die gebruik maakt van zeggen dat hun, en namen iets over de houding van de ouders van het kind. Zon Guevara is inderdaad ontvangen als allesbehalve een pacifist in het verhaal. In plaats daarvan wordt hij beschouwd als grondlegger van de moderne guerrilla-oorlogsvoering. Dus als je wijst een groep kinderen na hem, moet niet verbaasd zijn als toelaten dat sommige mensen om wat twijfel te trekken niet kan onderdrukken zeker of het echt was het gewoon een run door pacifisten school waar de kinderen alleen hun hoofden over boeken boog. Is het volstrekt onredelijk om te suggereren dat de naamgever van de groep sympathie koesterde in plaats van antipathie voor Che Guevara en zijn methodes? Daarom dient vanzelfsprekend volgens een wijze dat het wordt verhandeld een aandeel, werden geboord in de kindsoldaten. Het is alleen maar op gewezen dat sommige details niet lijken zeer geschikt om de knooploos pacifistische karakter van dit kamp aannemelijk lijken.

Eyob Araya ook amuseerde zich blijkbaar lekker. Hij zit in een leren fauteuil. Rechts van hem is een nobel uitziende lampenkap, die het schemerige licht hij straalt een gezellige geraffineerde sfeer, aangevuld met een schaal met fruit, dat wordt geplaatst op een bijzettafeltje maakt. Dat is bijna een (ballingschap) en presidentiële indruk van de hele situatie dan ook een bijna staatsliedenniveau autoriteit geeft. Er zijn ook zulke schijnbaar kleine dramaturgische trucs die het publiek laat een blijvende indruk. Mehari wordt gezien om ofwel worden getoond als ze spreekt in zinnen, of ruwe vacht op de weg voortdurend, dus je zou denken dat ze op de vlucht. Deze gegevens, of het nu bewust of onbewust gebruikt Zapp lijkt tot partijpolitiek, of op zijn minst bevooroordeeld te ontmaskeren. Het zou niet verwonderlijk dat Zapp had voordat de gesprekken zelfs uitgenodigd voor de thee aan de partij vertegenwoordigd door hem weer te gaan door alle argumenten tegen de vrede Mehari.

Wat nu Araya is zo grappig is het feit dat Mehari beweert dat hij zag leeuwen, wist hij dat dit alleen van de dierentuin. Het wordt gebruikt door de experts van Zapp Todschlagargument mond ¹³ , dus er zijn geen leeuwen in Eritrea. - De verdeling van de Leeuw overigens zich over een groot deel van Ethiopië tot nabij de Eritrese rand. Het moet niet verbazen dat de ene of de andere leeuw niet in politieke grenzen te volgen en meer dan hen zonder controle - in het bijzonder de grenzen, die het niet bestond voor de tijd in kwestie. Het is dus niet helemaal onredelijk die zich in Eritrea leeuwen. - En omdat er geen leeuwen in Eritrea, kon Mehari niet hebben van een kind soldaat. Het is hier ook niet naar de absurde kibbelen met de Zapp en de betalende publiek dat blijft, kom dan naar termen die hyena's met coyotes Mehari aanzagen ¹⁴ . Een kritiek die kan worden gemaakt, zoals de ghost writer en de lezers als toen zesjarige meisje terug wijst in een andere taal dan hun moedertaal, die op dat moment het zeker nog niet onder de knie in zijn geheel, laat staan ​​de gehele woordenschat De fauna van Eritrea.

Immers, Zapp herinnert zich nog te zeggen dat het deze dingen in orde "incidentele". Zapp Zapp, maar waarschijnlijk niet als het heeft nog de postscript, dat ze nog onthullen - zodat je gewoon goed deed na alles. Gezien de fout met de leeuw Zapp kon nu net zo gemakkelijk te trekken in zijn geheel in twijfel dat Mehari ooit was in Eritrea, want om die reden alleen zij moet ook weten dat er geen leeuwen. Sinds de Eritrese oorsprong, maar is zelf niet van Zapp in geval van twijfel, omwille van hun stelling dat zij daar was, leeuw ontmoetingen, dit is ook goed zo weinig bewijs dat het niet om een ​​kindsoldaat. Op dit punt, de logici in de Zapp redactie zijn in de vraag.

Het zou blijken voor de rest van Zapp, Mehari, dat ze liegen en niet te bewijzen Mehari, dat ze de waarheid te vertellen. Zapp is de publieke ware feiten, maar is nog steeds schuldig, maar bekritiseerd door dezelfde Mehari. Maar, zoals elders opgemerkt, kan de waarheid ergens in het midden - dus de wijsheid, kennis waarvan men aanneemt dat redelijk opgeleide mensen, en als men denkt dat ze zullen worden geaccepteerd althans in theorie, in het bijzonder door buitenstaanders, zoals de Zapp. Dit geldt natuurlijk alleen als men besluit om geen partij te kiezen, lijkt het met Zapp het geval is. Van de betrokken of de betrokken partijen, en ze zijn nog zo erg gezegend door intelligentie, kan niet lijken te vereisen. Een blik op het Midden-Oosten, en de geschiedenis laat zien wat dan ook, dat de neutraliteit in de beoordeling van degenen die betrokken zijn in conflicten is duidelijk een bovenmenselijke kwaliteit. Maar Zapp medewerkers zijn waarschijnlijk niet beïnvloed door de burgeroorlog van 1960-1991 in Eritrea en ook toe verbonden om de objectiviteit van journalisten. Als een werknemer geraakt, zou het erg onhandig en niet geschikt voor een rapport. Dit uitgangspunt is echter dat de waarheid ligt in het midden is waarschijnlijk in, mogelijk vrij zijn van grijs, zwart en wit wereldbeeld van de Zapp-redactie, niet van toepassing of niet eens bestaan. Het lijkt letterlijk dat Mehari genieten op hun website zo lang reclame, die haar versie bevestigd zien, maar tot nu toe niemand heeft gemeld. Een andere vermeende bewijzen in de weg, broze Zapp's "argument" dat Mehari leugen.

Heel goed. Terug naar de eerder genoemde Zapp-uitzending van vorige week, en de verouderde. Deze keer was 10:19 minuten met het openbaar zendtijd en dus een ruime derde van de totale e-mail beweerde - inderdaad, wat? Uiteindelijk, om alleen het geduld om de weinige toeschouwers warm voor het laatste jaar in het monster te maken. Broadcast waren eigenlijk twee spelhervattingen van "openbaarmaking van informatie" van het afgelopen jaar. Gespannen en Jazzed de oude heeft dan soep met een snufje wet. De enige nieuwe ontwikkeling in het geval lijkt te zijn, namelijk, dat wat wordt aangetoond dat het vals gevoel "getuigen" de advocaat Julia Grissmer met de prestaties van hun belangen hebben gevraagd. Deze zijn nu neergelegd "op naam van oud-klasgenoot van Senait Mehari," "beroep bij het arrondissementsrechtbank Hamburg." Aan de ene kant "tegen de auteur voor de intrekking van de valse verklaringen van de feiten" en andere "tegen de uitgever en een bevel om een ​​geldelijke compensatie te betalen." Men kan alleen maar afvragen hoe de rechter zal beslissen. Een besluit dat de waarheid zal brengen in hun eigen is welkom, zowel in het voordeel of nadeel van de Mehari. Het enkele feit echter dat iemand huurde een advocaat om hun belangen te vertegenwoordigen, gelukkig verre van een bewijs van de waarheid van de versie. Dat zou te goed zijn. Soms inderdaad aanval wordt beschouwd als de beste verdediging. Daarom kan ook dit proces liever Zapp en zijn constante refrein wachten tegen vroegtijdige oordelen gemakkelijk. Zapp heeft zijn plicht gedaan als een medium voor meer dan wat je ooit zou kunnen denken van de weg. De arresten en richten is dan niet meer in zijn taak te informeren het veld, laat dat aan u voeg dan de bevoegde organen van het recht en zügele zijn overmoed.

Opgemerkt moet worden dat de auteur van dit artikel volledig is, ongeacht welke van de twee partijen in de wet. Hier wordt vooral beschouwd als onprofessioneel werk van Zapp, die net niet lijkt te kunnen neutraliteit. Omdat Zapp werknemers zijn niet advocaten, hebben ze geen partij kiezen. Omdat ze journalisten, kunnen zij het niet tot bewijs wordt geleverd. Als bewijs, het gezellige karakter dat ze kunnen worden weerlegd in de regel door een van beide kant, omdat zij een weerspiegeling feiten, Zapp is blijkbaar, gezien de twijfels en protesten uit een verscheidenheid van een meerderheid van de bevolking gezien als een serieuze media, instellingen en particulieren hebben nog steeds geen formele bewezen dat. Dus maak je terug op Zapp gewoon te houden en adequaat zijn betekenis, als een gevoel van vele stemmen die deel uitmaken van de volwassen burger kan zelfs een oordeel vormen. Zapp maar soms geeft de indruk te voelen als een soort boodschapper van de enige waarheid, dat zou volstrekt belachelijk.

Het is ook mogelijk dat een aantal beroepen wegens niet-geldelijke vergoeding en wat niet mogelijk is dat geen van beide processen, noch verder onderzoek ooit kan zorgen voor de definitieve bewijs te betalen. Het is zelfs makkelijk voor te stellen, want het is nog steeds vrij komt het voor dat de waargenomen VN-waarnemers of aan soortgelijke onafhankelijke niet in een oorlogsgebied, zodat partijen voor zichzelf te houden en al hun waarheid heeft beweerd, zonder na te gaan dat buitenstaanders wel eens een soort van objectieve waarheid kan. Dat kan een moeilijke situatie onhoudbaar voor de Zapp, maar je moet accepteren, zelfs als ze bij voorkeur kan een zwart-wit oplossing.

Voor meer up al getrimd over "open-ended onderzoek bij Zapp" nog altijd na met betrekking tot de selectie van deskundigen door Zapp redactie werd genoemd. Het hof door de stichter van Zapp lange tijd foto's blog, Stefan Niggemeier kan, aan de voormalige Bauchpinselei Zapp's te voorkomen, ondanks niet lijkt alsof het te publiceren, bij Zapp naar zijn mening, flexibel journalistieke normen geïnterpreteerd in zijn voordeel om het aarzelen om uit te drukken. In het artikel "Expert-casting op Zapp" Niggemeier op de hoogte hoe lang hij was ingehuurd door Zapp als deskundige, zo vaak dat sommige mensen al hebben lol gemaakt. Op een dag heb ik Zapp vroeg weer met hem in zijn hoedanigheid van een deskundige, en blijkbaar vroegen de belangrijkste vraag, als hij denkt dat het niet is jammer dat het tv-programma "Extreme Activity" zender "ProSieben" met Jürgen von der Lippe de Grimme-prijs moeten krijgen. Afgezien van het feit dat suggestieve vragen op zichzelf niet het toppunt van eerlijkheid in de journalistiek, dat is echt schandalig stil. Niggemeier hebben in feite toegestaan, niet het advies van de Zapp-editing, en antwoordt dat hij niet slecht denkt te delen. Toen hij prompt ontslag als Zapp expert. Om vrijmoedig gespeculeerd dat de Zapp collega Niggemeier maar ik heb nog vroeg me af of hij misschien maar iemand weet wie is er tegen. Als dit niet foutloos onderzoek. Niggemeier had toen, waarschijnlijk uit medelijden of verbijstering, met Zapp bedoelde advies van een compatibele persoon lopen - op de lijn van Intimkennerin trouwe Oost-Duitse milieus, Jana Hensel. Niggemeier verder op de hoogte dat hij wist van een collega, het Zapp was ook te danken aan zijn niet ook weggegooid in overeenstemming met Zapp gelegen mening als deskundige. De verzonden Zapp bijdrage, Niggemeier hebben dan blijkt dat hij en zijn collega's Zapp niet had weggegooid omdat ze al gevonden te veel voorstanders, maar omdat je natuurlijk niet over een advocaat in het artikel. Als we dit projecteren Zapp de praktijk van de indienstneming van deskundigen nu op de "case" Mehari, het huis van kaarten argument wordt nog wankel. Hoewel Niggemeier maakt duidelijk dat hij niet denkt dat dit een schandaal, zegt echter dat dit een goed voorbeeld in kwestie van de manier waarop journalisten werken - dat uiteraard de moralisten van de Zapp altijd op zoek naar andere wijsvinger. Dit klinkt heel erg als de methoden van degenen die buigen hun eigen waarheid. Mono-lineair zoeken zou een passende termijn.

Nou vrouw balanceert de NDR was slechts een auteur van de bijdrage van Zapp's van 14.02.2007 op de "dubieuze media-ster" Senait Mehari. De co-auteur is Peter Disch is journalist en pop muziek. In deze rol is hij waarschijnlijk op de popzanger Senait Mehari te horen. Volgens zijn visie in Meharis Fireheart gepubliceerd "onwaarheden" rijden hem blijkbaar nog steeds rond. Hij schrijft erover in zijn Heimatblättle, de "Badische Zeitung", de "Taz" En waar anders legt de nadruk op de niet geheel onpartijdig oordeel acteren. Op 11 Januari van dit jaar, hij specifiek gericht op het verstrekken van informatie over de (de) waarheid over Meharis "Fireheart" Let op zijn blog "Fireheart blog" veld.

Dus hij begint aan een zeer gevaarlijk gebied. Schließlich haben zwei der Grand Seigneurs der deutschen Recherche-Szene, Hans Leyendecker und Thomas Leif nämlich, die Öffentlichkeit über das ihres Erachtens Problematische an diesen neumodischen Weblogs aufgeklärt, die da so mir nichts dir nichts wie Pilze aus dem Boden schießen. So setzte Thomas Leif die Leser von Spiegel-Online davon in Kenntnis, dass es sich bei Bloggern „oft um selbstverliebte Egozentriker” handele, „die ihren Mitteilungsdrang befriedigen wollen” und den „Hype”, der um sie herum entstehe, genössen. ¹⁵ „Dem Großteil der Blogger”, weiß Leif, „geht es eben nicht ernsthaft darum, einen Sachverhalt aufzuklären oder einen Vorgang zu analysieren. Die meisten präsentieren nur einen privaten Tabledance.” Nach dieser Hiobsbotschaft beruhigt Leif aber noch die Spiegel-Online-Gemeinde, indem er mithilfe blumiger Metaphern verrät, dass es aber auch „Mini-Inseln” gebe, „in einem Ozean von Inhalten”, für die journalistische Inhalte nicht gälten. Auf die Frage nach solch einer „Mini-Insel”, die Leifs Placet bekomme, fällt diesem ganz spontan BILDblog ein.

Der Kollege Leyendecker sieht Blogs ähnlich kritisch. Blogger, so Leyendecker, seien zum Teil antidemokratisch, zynisch, verachtend, böse, gegen jedermann und „vorverachtend” ¹⁶ . Doch auch Leyendecker schert nicht alle Blogs über einen Kamm. Als rühmliche Ausnahme nennt er BILDblog. Um das Blog von Peter Disch muss man sich jedoch sicher keine Sorgen machen. Hierbei handelt es sich wahrscheinlich um ein „Reservat für Authentizität” ¹⁷ und eine „Mini-Insel”. Um diesbezüglich keine Missverständnisse aufkommen zu lassen, hat Disch auch in seinem Untertitel „Kritische Notizen über Senait Meharis ‚Feuerherz'” bereits angedeutet, dass er sich wohl an dem Blogger-Primus BILDblog orientiert, denn dessen Untertitel lautet: „Kritische Notizen über eine große deutsche Boulevardzeitung”. Sein Impetus ist wohl auch identisch: Lügen aufzudecken. Was die Umsetzung angeht, bilde sich jeder sein eigenes Urteil.

Auf diesem Blog nun dokumentiert Disch nicht nur vornehmlich das ihm genehme Medienecho zum Thema, sondern veröffentlicht Termine zu Fotoausstellungen, Demonstrationen, Fernsehsendungen, Youtube-Videos einer singenden Zeugin u.Ä., die sich gegen Meharis zur Debatte stehendes Buch richten.

Kurzum – Disch konzertiert den Widerstand gegen Mehari. An Einseitigkeit scheint dabei kein Mangel zu herrschen, an Beweisen für die vertretene These dagegen schon. Entweder hat er schlagende Beweise, die er aber noch zurückhält, um die Premiere von „Feuerherz” platzen zu lassen oder er ist womöglich von einem Mitleidsgefühl in seiner Objektivität beeinträchtigt. Vielleicht durchläuft Disch ja auch den gleichen Betroffenheitsapparat, wie die ach so unkritischen Kollegen Beckmann und Giovanni di Lorenzo, bloß von der anderen Seite?

Jüngst veröffentlichte Disch in seinem Blog Bilder der angeblich verleumdeten Almaz Yohannes. Kann dieses süße Mädchen jemandem etwas zuleide tun? – scheint die Frage zu sein, die mit der Publikation der drei Fotos mitschwingen soll. Nur leider, Herr Disch, gewinnen die Fotos nicht an Beweiskraft, wenn sie vom Zapp-Bildschirm auf Ihr Blog verlegt werden. Darüber sind Sie sich ja offensichtlich selbst latent im Klaren, wie man lesen kann, dennoch zeigen Sie die Bilder. Auf dem untersten Bild weisen uniform gekleideten Kinder eher auf paramilitärischen Charakter ihres Lebensumfeldes als auf irgendetwas anderes hin. Ein paramilitärischer Charakter übrigens, wie er von marxistischen Organisationen und Staaten auf dem gesamten Erdball hinlänglich bekannt ist, und die ELF war und ist nun einmal marxistisch ausgerichtet. Was soll uns das Foto also mitteilen? Damit argumentieren Sie doch eher gegen sich selbst, Herr Disch. Manche der auch von Zapp als eine Art Beweis herangezogenen Fotos zeigen im Übrigen eine Almaz Yohannes, die durchaus einen burschikosen Eindruck hinterlässt, was natürlich nicht heißen soll, dass dies in irgendeiner Weise gegen sie spricht. Doch das ist ja auch gar nicht der Punkt. Trotzdem werden immer wieder Fotos gezeigt, auf denen man doch bitteschön erkennen soll, dass Almaz Yohannes ja so zierlich, sonnig und süß sei, also nie etwas Böses getan oder auch nur gedacht haben kann.

Um nicht missverstanden zu werden: sollte Almaz Yohannes in Feuerherz tatsächlich verleumdet worden sein, so wäre dies in der Tat nicht nur bedauerlich, sondern ungeheuerlich. Das Buch dürfte in seiner jetzigen Form natürlich nicht mehr ausgeliefert werden und Yohannes müsste, sofern dies überhaupt in vollem Umfang möglich wäre, vollständig rehabilitiert werden, sowohl mittels Unterlassung als auch mittels Schadensersatz und Gegendarstellung. Zu hören, Yohannes gehe es schlecht und sie könne ihrem Beruf nicht mehr nachgehen, ist traurig und wird hier ausdrücklich bedauert. Das kann niemand wollen.

Maar dat er niets is bewezen. Egon Krenz, het was te slecht, maar hij moet antwoorden op Wall schijndood. Herr Disch, und was ist, wenn Mehari tatsächlich vergewaltigt und schikaniert wurde, tatsächlich in einem Militärcamp lebte, statt in einem „Salem in der Wüste”, wie Frank Nordhausen in der Berliner Zeitung schrieb? Das wäre doch dann aber auch schrecklich? Oder sehen Sie dies anders, Herr Disch? Vergewaltigung wiegt möglicherweise schwerer als üble Nachrede. Das kann man zumindest hoffen. Solange jedoch nichts bewiesen ist, werden hier beide Versionen für gleichrangig erachtet und für keine Seite Partei ergriffen, auch wenn sicher unbestreitbar auf den ersten Blick etwas für die Partei zu sprechen scheint, deren Meinung von mehreren Menschen vertreten wird, als für die, welche nur eine Zeugin aufzubieten hat. Doch man hüte sich davor, die Version der zahlenmäßig überlegenen Partei für glaubwürdiger zu halten, weil sie eben mehrere Fürsprecher hat. Gerade in paramilitärischen Milieus gibt es Gruppendynamik, die zu Schlimmstem imstande ist. Man denke bitte an die perversen Exzesse in der Bundeswehr, wo „Kameraden” vergewaltigt und schikaniert werden und nachher ein Täter den anderen deckt. Damit sei den „Zeitzeugen” nichts Dahingehendes unterstellt. Es geht hier um das Aufzeigen von existenten Paradigmen, die man in seine Urteile mit einbeziehen sollte, bevor man sie fällt. Immerhin äußert sich Peter Disch in seinem Blog etwas dezenter und blendet aktuelle Gegenmeinungen nicht komplett aus, wie es bei Zapp der Fall zu sein scheint. So ließ er jüngst in seinen Kommentaren eine seiner Meinung entgegengesetzte Äußerung stehen (und beantwortete sie auch). Es ist aber schon interessant, dass die bisher einzige Reaktion in diesem Thread ausgerechnet eine andere Meinung vertritt als die von Disch propagierte, etwas, wozu Zapp sich, wie gesehen, ja nicht so recht in der Lage sieht.

Interessant ist auch, dass Almaz Yohannes ja offenbar gar nicht gegen die Behauptung klagt, dass es in Eritrea Kindersoldaten gegeben habe, sondern dagegen, dass sie als Ungeheuer dargestellt worden sei. Auch Zapp gehe es dem Vernehmen nach immer nur um das eine Lager bzw. die eine Schule, die von Mehari in einem falschen Licht dargestellt worden sei. Trotzdem glauben so einige Zuschauer, bei Zapp von Beginn an einen Subtext zu erkennen, der immer wieder auch ganz generell die Existenz von Kindersoldaten in Eritrea deutlich in Zweifel zu ziehen scheint. Auch Zapps Experte, Günter Schröder, äußerte sich in der Zapp-Sendung vom 14.02.2007 etwas nebulös, angesichts der Tatsache, dass er die Existenz von Kindersoldaten in Eritrea nicht anzweifle:

Sie [Mehari, dV] hat dieses Schicksal eines Kindersoldaten eigentlich nicht erlebt. Und es ist unfair auch gegenüber den Kindersoldaten in Liberia, in der Sierra Leone oder in Uganda. Also, wenn sie sich in diese Reihe einreiht und da einen Opferstatus reklamiert, den sie in diesem Sinne nicht gehabt hat. ¹⁸

Wieso sagt Günter Schröder nicht, dass es gegenüber den Kindersoldaten in Eritrea unfair sei? So aber kann sich der Zuschauer doch des Eindrucks kaum erwehren, dass hier gerade impliziert wurde, dass es keine Kindersoldaten in Eritrea gegeben habe, ohne dass dies explizit gesagt wurde. Wieso sagt Günter Schröder, Mehari habe das Schicksal eines Kindersoldaten „eigentlich” nicht erlebt. Und uneigentlich ?

Eigentlich gehe es Zapp also nur um Almaz Yohannes und uneigentlich aber unterschwellig scheinbar doch auch um Eritrea insgesamt und dessen Image. Das alles macht einen etwas beliebigen und wirren Eindruck. Man ist eben wahrscheinlich etwas aufgeregt, weil man aufgrund der Berlinale die Augen der Welt auf sich gerichtet glaubt bzw. hofft.

Oh ja, op 31 Januar, also am Tag der letzten Zapp-Sendung lobt Peter Disch auf seinem Watchblog seinen Kollegen Hans Leyendecker (dessen Namen er zuvorkommenderweise auch noch mit dem gleichnamigen Wikipedia-Artikel verlinkt) über den grünen Klee („Schnell, schneller, Leyendecker”) dafür, dass er so schnell auf die Zapp-Vorabmeldung der letzten Woche reagiert habe – und inhaltlich natürlich ganz im Sinne von Zapp. Doch auch ohne den netten Link zu Wikipedia ist bekannt, dass Hans Leyendecker einem gewissen Verein namens Netzwerk Recherche eV angehört. Diesem Verein gehören, wie auf dieser Seite bereits mehrfach erwähnt, auch der Zapp-Chefredakteur Kuno Haberbusch an, die Zapp-Mitarbeiterin und Enthüllerin von Meharis angeblichen Lügen, Julia Salden, genauso wie Thomas Leif, der im Übrigen mit nicht gerade als gering zu bezeichnender Kritik an seiner journalistischen Arbeit konfrontiert zu sein scheint. Hierzu wird nochmals auf eine interessante Quellensammlung bei Wikipedia hingewiesen und insbesondere auf den Artikel That's Leif in „konkret” – Heft 3/2006 von Jörg Jacobi . Auf der Homepage von Netwerk Recherche eV kann man sich ein Foto des Vereinsvorstandes anschauen, wo die oben genannten Akteure einträchtig nebeneinander stehen: Leyendecker, Haberbusch, Salden, Leif. Natürlich dient das Netzwerk einzig dem Ziel „die journalistische Recherche in der Medien-Praxis zu stärken” und nicht etwa, sich einen Pool von Claqueuren zu organisieren, die dann unkritisch dem eigenen Anliegen als Katalysator dienen, gegen die Bösen: Focus, Bild und wie sie alle heißen. Es wäre sympathischer, wenn man gute Kritik an Bild oder wer auch immer sie verdient, übte, die ganz aus sich selbst heraus einschlägt ohne diese peinlichen Verstärker. Es ist wirklich interessant, wie sich nach bestimmten Zapp-Sendungen immer wieder alte Bekannte, scheinbar außen stehende, vermeintlich neutrale Journalisten lobend über Zapp äußern oder ihm Preise verleihen.

Peter Disch weiß mit Sicherheit, dass Leyendecker und Haberbusch alte Bekannte sind und sich regelmäßig gegenseitig loben oder vor Dritten verteidigen, wenn Not am Mann ist. So bekam Leyendecker mehrmals in Haberbuschs Zapp Schützenhilfe in seinem Kampf gegen den Focus und dessen Chefredakteur Helmut Markwort. Thomas Leif sorgte wiederum in seiner Funktion als Jury-Mitglied des Otto-Brenner-Preises dafür, dass Zapp 2006 den dritten, mit 3.000 Euro dotierten Preis erhielt. Nun also lobt Hans Leyendecker ganz unabhängig und so unerhört schnell die Sendung Zapp für ihren aufgewärmten Kaffee der letzten Woche. Es ist aber auch wirklich großartig, wie er das gemacht hat. Peter Disch informiert zahleninteressierte Menschen darüber, dass Hans Leyendecker nur rekordverdächtige 3 Stunden und 28 Minuten benötigt habe (das nächste Mal vielleicht noch die Sekundenangabe), um auf die von Zapp lancierte Vorabmeldung zu reagieren. Das ist nun aber wirklich mal erwähnenswert. Disch nennt dies „effizientes Arbeiten”. Gemeint hat er aber womöglich eher effizientes „Zuarbeiten”. Wollen Sie der Welt wirklich weismachen, Herr Disch, dass Hans Leyendecker auf eine offizielle Vorabmeldung von Zapp angewiesen war und nicht einfach regelmäßig mit seinem Netzwerk-Freund Kuno Haberbusch Kontakt hat? Diese Art von pflichtschuldiger Schützenhilfe gemahnt doch an den Hessen-Wahlkampf, wo Angela Merkel ihrem Parteigrobian – wie manche ihn nennen – Koch beistand, wobei man bei ihr noch den Eindruck hatte, dass sie eigentlich gar nicht so einverstanden mit ihm war, aber ihm wohl noch etwas schuldig war. Leyendecker, Haberbusch und Leif scheinen sich hingegen mit dem größten Vergnügen gegenseitig beizupflichten. Hier sei ein Stück aus einem früheren Artikel auf dieser Seite zitiert: „Es ist eben ein Wesensmerkmal von Netzwerken, dass man sich darin gegenseitig Honig ums Maul schmiert, um so künstliche, scheinbar unabhängige Publicity zu generieren, mit deren Hilfe man sein berufliches Fortkommen auf dubiose Weise befördert.” Also vor allem Netzwerk, dann Recherche?

Es scheint Disch und Salden mehr darum zu gehen, zu beweisen, dass es in einem einzelnen Flecken Afrikas keine Kindersoldaten gegeben habe, als darum, das selbst von Disch und Salden nicht geleugnete, in vielen Regionen Afrikas gegenwärtig existente Problem von Kindersoldaten überhaupt zu thematisieren oder gar zu lösen. Man verbeißt sich in irgendeinen kleinen Fleck im Tischtuch und nimmt in Kauf, dass man bei seinem Gezerre das gesamte Gedeck dabei herunter wirft.

Wie lange werden Zapp, Disch und die „Zeitzeugen” den Kampf für ihre Wahrheit betreiben? Werden sie sich erst zufrieden geben, wenn sich das Orakel von Abraham Mehreteab erfüllt hat, wonach Mehari irgendwann zusammenbrechen müsse:

Abraham Mehreteab: „Je länger das weitergeht, glaube ich nicht, das[sic!] sie das mit ihrem Gewissen vereinbaren kann. Irgendwann bricht sie zusammen, glaube ich. Sagt lieber die Wahrheit, wie es war. Und erzähl das und denke ich auch, dass es besser ist.” ¹⁹

Wenn man dank Zapp und Disch nicht inzwischen wüsste, dass die „Zeitzeugen” völlig harmlose, liebe und friedliebende Menschen sind, die als Krankenpfleger in München und bei Toll Collect am Potsdamer Platz arbeiten – also vollkommen harmlos sein müssen, könnte man obiges Zitat – insbesondere die letzten beiden Sätze – fast als eine nur gering verschlüsselte Drohung verstehen. Damit nun keine Anwälte aufwachen und Abmahnungen oder Unterlassungsforderungen eintüten: Auch hier wird keinem einzigen der „Zeitzeugen” irgend etwas auch nur im Entferntesten Negatives unterstellt. Wie gesagt, es ist dem Autor einerlei, wer hier recht hat. Es geht nur darum, wie die Wahrheit ans Licht kommt. Es geht darum, aufzuzeigen, was für ein doch nicht unbeträchtliches Loch zwischen Zapps Anspruch und der Realität zu klaffen scheint.

Dass Produzenten, Verlag und Mehari selbst offenbar kein gesteigertes Interesse mehr an Interviews mit Zapp haben, oder an von Zeitzeugen initiierten Podiumsdiskussionen, scheint dieses als ganz klaren als Beweis dafür zu deuten, dass es recht habe. Auf die Idee, dass man womöglich mit einem Magazin einfach nicht mehr reden möchte, weil es vielleicht bereits wie mit der Axt im Walde durch den Äther gezogen ist bzw. soviel Porzellan zerschlagen haben könnte, dass niemand außer das Netzwerk Recherche eV noch mit Zapp reden möchte, ist wahrscheinlich eher nicht Bestandteil von Zapps Kalkulation. Wenn Bild nicht mit einem reden will, ist es ja schon fast zu Recht der Ritterschlag, mit dem man sich brüsten kann, wie Zapp es ja auch in aller Ausgiebigkeit und Selbstgefälligkeit tut. Wenn der Focus nicht mehr mit einem redet, kann man das auch noch als schmeichelnd empfinden. Wenn man es sich aber nach und nach mit allen verscherzt, einschließlich der Kollegen aus dem eigenen Sender, dann wird die Luft doch ein bisschen dünn für ein Medienmagazin. Es ist letztlich auch für den Zuschauer nur bedingt glaubwürdig, dass nur Zapp den guten Journalismus für sich gepachtet haben soll, während alle anderen alles falsch machen. Diesen Eindruck aber vermittelt Zapp des öfteren.

All das hier Gesagte wird Zapp wohl in keiner Weise beirren, sondern an seiner Wachsschicht der Selbstgerechtigkeit abperlen, nicht zuletzt, weil man ja gestern mit dem Bert-Donnepp-Preis des Adolf-Grimme-Instituts ausgezeichnet wurde. Folglich muss man ja alles richtig machen. Diesmal scheint auch kein Vorstandsmitglied aus dem Netzwerk Recherche eV in der Jury gesessen zu haben. Ob Zapp wirklich so sehr für „praktizierte Medienethik” steht, wie es in der Begründung der Jury heißt, darf nach einigen hier genannten Gegenbeispielen zumindest teilweise und natürlich ganz vorsichtig angezweifelt werden. Es bleibt zu hoffen, dass die 5.000 Euro Preisgeld nicht nur verprasst werden, sondern vielleicht zur Abwechslung einmal wieder objektiver Wahrheitsfindung dienen, an der allen gelegen sein sollte.

Nachtrag:

Peter Disch veröffentlichte soeben auf seinem Feuerherzblog, dass Meharis Manager ihm mitgeteilt habe, dass Mehari nicht an einer „Podiumsdiskussion mit ihren deutsch-eritreischen Kritikern” teilnehmen werde, weil der Termin zu kurzfristig angesetzt worden sei und Mehari deshalb bereits andere Verpflichtungen habe. „Man freue sich aber, dass die Zeitzeugen endlich bereit seien, Mehari zu treffen. Er hoffe, dass möglichst bald nach der Berlinale ein Termin gefunden werden könne. Voraussetzung für eine solche Diskussion seien ein neutraler Rahmen, ein unparteiischer Moderator und ein ausgewogen zusammen gesetztes Podium.” ²⁰ Das sind doch versöhnliche Töne. Mal sehen, ob Zapp diese Nachricht eine kurze Meldung wert ist. Senait Mehari, Senait Ghebrehiwet Mehari, Senait G. Mehari, Mehari, Feuerherz, Eritrea, ELF, Eritrean Liberation Front, Eritrean People's Liberation Front, EPLF, Almaz Yohannes, Agawegatha, Kuno Haberbusch, Bert Donnepp Preis, Zapp, NDR, Droemer Knaur, Droemer Knaur Verlag, Sven Burgemeister, Andreas Bareiss, Letekidan Micael, Solomie Micael, Seble Tilahun, Daniel Seyo, Heart of Fire

© Stefan Fix, 2008

1. Zapp-Eigenwerbung, natürlich mit selbstironischem Augenzwinkern, aber tief im Innern wahrscheinlich absolute Überzeugung. [ ← ]
2. Die Fiktionalisierung einer Fiktionalisierung, wie auch schon zu lesen war. [ ← ]
3. 1. Wer im Glashaus ZAPPt – 2. Wer im Glashaus ZAPPt (die Zweite) – 3. Wer im Glashaus ZAPPt (die Dritte) [ ← ]
4. An dieser Stelle sei betont, dass Frau Gladziejewski keineswegs eine schlechte Figur machte, aber doch verunsichert wirkte. Die Aussage ist, dass Zapp offenbar das Ziel verfolgt, Vertreter ihm nicht genehmer Meinungen möglichst zu verunsichern, um diese Verunsicherung für sich als Beweis zu verbuchen. Es gelingt ihm in verschiedenen Graden. [ ← ]
5. So jedenfalls wirken manche Interviewpartner. [ ← ]
6. Dieses Eindrucks jedenfalls kann sich manch Zuschauer nicht erwehren. [ ← ]
7. Zapp sollte den berühmten und gern zitierten Satz über gute Journalisten von Hans Joachim Friedrichs ruhig einmal auf sich selbst und nicht nur auf Andere anwenden. Den gleichnamigen Preis würde das Medienmagazin jedenfalls alles andere als verdienen. [ ← ]
8. Später räumt sie diese Tatsache in ihrer Stellungnahme auf der Zapp-Seite ein [ ← ]
9. Quelle: Peter Disch, Journalist für Popmusik, Feuerherzblog, Eintrag vom 05.02.2008. [ ← ]
10. Hier soll um Gottes willen keine Wertung vorgenommen werden, derzufolge zivilisatorische Standards bei den einen höher als bei den anderen seien. Sonst unterstellt Peter Disch, ein Journalist für Popmusik, womöglich wieder das typische Afrikabild, das wahrscheinlich alle außer ihm und wenigen anderen, mit großer Einsicht Gesegneten haben. Aber Standards sind verschieden. Nicht nur in unterschiedlichen Gesellschaften, sondern auch in unterschiedlichen Phasen ein und derselben Gesellschaft. So wurde in Nachkriegsdeutschland auch so einiges als normal empfunden, was man vor dem Krieg oder heute als barbarisch ansah bzw. ansieht, einfach weil es die Umstände geboten. [ ← ]
11. Peter Disch, Feuerherzblog, Eintrag vom 05.02.2008 [ ← ]
12. Peter Disch: Zwei Leben in einem?, Der Tagesspiegel, 17.2.2007 [ ← ]
13. Hier wird auf den von Zapp präsentierten „Eritrea-Experten” Günter Schröder Bezug genommen. Wo war eigentlich Günter Schröder in der letzten Zapp-Sendung?! [ ← ]
14. Es darf hier auf den Artikel Wer im Glashaus ZAPPt die Zweite verwiesen werden, wo am Beispiel von Aharon Appelfeld erläutert wird, wie absurd es ist, jemandem, der über eine Zeit schreibt, in der noch ein Kind war, das Recht abzusprechen zu wollen, trotz womöglicher Fehler im Detail darüber zu schreiben. [ ← ]
15. Spiegel-Online-Interview mit Thomas Leif vom 03.02.2006 [ ← ]
16. Leyendecker im Interview mit „Das Literatur-Café” auf der Frankfurter Buchmesse 2007 [ ← ]
17. Leif im Interview mit Spiegel-Online [ ← ]
18. Günter Schröder in der Zapp-Sendung vom 14.02.2007 [ ← ]
19. Abraham Mehreteab in der Zapp-Sendung vom 14.02.2007 [ ← ]
20. http://feuerherz.blog.de/2008/02/04/diskussion_senait_mehari_kommt_nicht~3680398 [ ← ]