Wat betreft het verzamelen van Bertolt Brecht door de socialisten, zou op dit punt tot de volgende beoordeling van Marcel Reich-Ranicki worden gemaakt:
"[...] Van Bertolt Brecht supporters wilden een theater dat de communistische maatschappij zou mogelijk te maken. Brecht was een communistische maatschappij, echter dat het zijn theater mogelijk maakt. In tegenstelling tot scepsis, in tegenstelling tot de wijzer dan veel van zijn leerlingen en volgelingen, hij wist heel goed dat het beleid zou het theater te vernietigen, maar nooit het verbeteren van de theater-beleid in staat is. De zo nu en dan ingeroepen door hem, een vergadering van Weltänderern '- zo zette hij in 1943, de toekomst theaterpubliek - was niets meer dan een fictie. Natuurlijk wist hij. Maar hij wilde haar weg onder alle omstandigheden. Wat zijn bewonderaars namen vaak tegen nominale waarde, en moet rekening was, voor zichzelf niet meer en niet minder dan een steun voor zijn literaire productie, als een algemene werkhypothese.
Niet zo, Brecht zocht een leven lang naar het theater, want hij ging naar de klassenstrijd. Maar hij altijd bezig met de klassenstrijd, omdat hij als een impuls en het thema van zijn werk vereist.
Niet de wereld wisselaar Brecht nodig, zodat het theater en poëzie. Maar nodig is de man van het theater, de dichter Brecht wilde de wereld of het marxisme te veranderen als een ideale basis en als een doel. [...]
Niet de dichter, niet de grote verleider heeft overleefd zijn nut, maar de onvermoeibare leraar die wilde ons leiden tot het revolutionaire pad naar verlossing, of in ieder geval alsof het. In een van zijn grote gedichten, zijn er de veel geciteerde woorden: 'Wat zijn die momenten waarop een gesprek over bomen bijna een misdaad, omdat het impliceert zwijgen over zoveel verschrikkingen?'. Maar de herinneringen van Brecht zelden last van. Het is vele malen eerder opgemerkt dat, maar je moet het nog herhalen: Hij, Brecht, die heeft gezongen van de Sovjet-Unie en geprezen en kapitalistische Amerika bespot en aangevallen, wilde in de jaren van ballingschap leven voor alles in de wereld in de Sovjet-Unie. Hij ging - gelukkig - voor de Verenigde Staten. Hij waarschuwde ook tegen het praten over bomen. In zijn werk, maar hij spreekt vaak - weer, gelukkig - maar bomen en bloemen, door de genade en het gemak, de charme van het leven en de liefde ". 1
Dus, beste kameraden van de Socialistische comites: bent u slechts marionetten in een Brechtiaanse drama, dingen niet echt bestaan.
- Marcel Reich-Ranicki: teksten van en over Bertolt Brecht. Gepubliceerd in 1998 Eastwest Records GmbH [ ← ]
Plaats een reactie